Alles wat aandacht krijgt….

Het is weer zover. Het hele team verjaart. ’s Morgen om kwart voor negen zingen zo’n 115 kinderen ons toe. Een kwartier eerder stonden we in het portaal van ons iet wat gedateerde schoolgebouw, met tien op een rij en in boerenkledij. Daar kwamen ze binnen onze kanjers: op klompen, in biggenpakken, poezenpakken, met rode zakdoeken, geschminkt, als vogelverschrikker en vooral in heel veel overalls.  Alle maal blije gezichten, verwachtingsvol. Wat zou deze dag brengen, maar ook hoe vindt juf of meester mijn cadeautje? Want ja, op OBS De Brug wordt op deze dag echt uitgepakt. Al sta je met vier mensen voor dezelfde (combi) groep dan nog is er voor ieder wel een plantje bloemen, chocolaatjes, geurtje op jampakket.

 Dat de kinderen ons massaal toezingen voelt fijn. De sfeer op school is goed en er wordt goed op elkaar afgestemd. Ook door de kinderen.  We maken allemaal een huppeltje. Dat we afgelopen weekend op de krakkemikkige zolder met gevaar voor eigen leven de boerderijspelletjes onder het stof vandaan visten, mag dan geen naam hebben en dat we vanmorgen vroeg om half 8 buiten met vlaggetjes op de ladder stonden, of met stokbroden bij de warme bakker, of met speakers  in een wirwar van draden, hebben we er ook graag voor over. 
Na een lied of vijf mogen we in de kring de cadeaus in ontvangst nemen. 
Inclusief de bijbehorende tekeningen, gelukswensen en bedankjes. Daarna gaat het los. De hele dag is er geen lesprogramma. Kian in groep 3 kan het bijna niet geloven. Is er dan ook geen gym? Zijn groepsmaatje Daisy voegt er argwanend aan toe: gaan we vanmiddag óók niet rekenen? Nee dus, hoogstens bij de spelletjes als je je punten wilt op tellen, maar dat houd ik voor me. Ons enige juffenoptreden bestaat uit een enkele pedagogische hint over hoe nog even stil te zitten (tja). Verder een hoog knuffelgehalte en hier en daar een luchtkus. Daar zijn zelfs de batters in groep 4 niet vies van.
Om kwart voor tien gaat het sein: naar buiten. De traditionele schoolspelen op boerengebied, maar ook de nodige aanvullingen van sportservice houden iedereen in beweging. Binnen is er een boerenkeuken, knutselstal, schminkruimte, hindernisbaan en een verzameling boerenbordspellen. Ik hoor dat groep achters aan kleuters het jaarlijks terugkerende kruiwagen circuit uitleggen (nog voordat de nieuwe kleuterjuf een poging kan wagen) en als ik zo een rondje loop, valt me op hoe goed  we  zijn ingesteld op de meervoudige intelligenties (voor ieder wat wils, zegt mijn boerenverstand). En dat werkt. Bijzondere duo´s komen in de keuken tot verrassende resultaten en motorisch niet de handigste kinderen hangen dankzij doorzettingsvermogen toch ondersteboven in de overalls. Geleid door hun voorkeur voor spel ontstaan er nieuwe combinaties van kinderen die het opperbest met elkaar weten te vinden. Het baasje van de klas blijkt zo verschrikkelijk niet tegen zijn verlies te kunnen, dat hij er bij het verdelen van de pionnen al de brui aan geeft. En ook al ga je de school bijna verlaten, je mag nu best nog even een medaillon inkleuren.  
Kortom, het is de hele dag genieten.
Als ik om kwart over drie mijn cadeautjes inpak, denk ik nog eens aan de mooie woorden van Cuno. Hij gaf een originele gieter me t een eigen opschrift:  ´Alles wat aandacht krijgt, groeit´. En zo is het maar net.