Pluimgraeff op een lama

sprookje voor volwassenen

Het was een goeie grap en dat was het. Geert Gierlings zwaait zichzelf de auto uit. Nog nagniffelend zwalkt hij naar de deur. O ja zeker, hij verheugt zich er op; een illegaal bezoekje aan het landgoed Hoenderdaell. Ha, ha, alleen de naam al. Hoe heeft de familie Kruijff het kunnen verzinnen. Vader en zonen, patsers dat zijn het, alledrie. Eenmaal in huis, ploft Gierlings in zijn lazy boy. Een stapeltje boeken rolt om. Een biertje teveel gehad, maar wel gelachen zeg. Die Van Loerop, die kan het goed brengen hoor. Wat een komedie. Het leek wel of heel Hoenderdaell ter plekke aanwezig was. Fons van Loerop imiteerde ze allemaal. Eerst de bedenker van dat vogelpark. En na de pluimgraeff alle dieren. God mag weten wat er nog meer rondloopt: lama's, nandoe's, kryptomeesjes, slomesanders .... Geert strekt zich uit, poehee, de kramp in zijn kaken is nog voelbaar. 

 

Hmmm, waar was Nel nu ook al weer gebleven. O ja, die was al eerder naar huis. Kon niet wachten tot hij zijn laatste biertje op had. Ach wat.. Zucht van Geert. Dan heeft ze dus ook gemist dat Fons en hij morgen dat uitstapje gaan maken. Het idee.... Binnenstappen op Hoenderdaell. Mooi dat Fons die bouwvakkers kent die daar aan de landhuizen werken. Zo komen ze makkelijk het hek binnen en krijgen ze bovendien gelegenheid het hele terrein te verkennen. Eigenlijk zou hij Nel wakker moeten maken. Haar gezicht te kunnen zien. Nu al weet ze niet hoe ze moet kijken als ze van over het Lage Oude Veer die drie kolossale landhuizen ziet opdoemen. Ze zou het besterven. Het schijnt dat de bijgebouwtjes, de koetshuisjes, al groter zijn dan het gemiddelde woonhuis in de polder. Geert zucht nog eens.. en boert.

Ach, het is maar beter dat Nel het niet weet. Ze zou hem weer de kop gek zeuren over de nieuwe badkamer die er maar niet wil komen. Of ze stuurt op de gym verhalen de wereld in over wat er allemaal wel niet in die villa's zou kunnen gebeuren.  Sinds de reality-tv is niets meer ondenkbaar. De dames gaan helemaal los.

Hij haalt nog maar een biertje uit de koelkast. Plopt zijn vinger in de flessenhals. Klakt zijn tong tegen zijn gehemelte. Hij, een Gierlings, uit de Oostpolder van Anna Paulowna en Fons, Van Loerop uit de Westpolder, landbouwers en bollenboeren, gaan poolshoogte nemen bij 'de nieuwe rijken'. Peter Kruijff, alias Don Caljone, boert in de olie uiteindelijk beter dan al die anderen in de grond. Als een Caljone heeft de topondernmer op dat stuk grond tussen de twee deelpolders in een van de taaiste agrariërs verdreven. Uitgekocht na zijn dood, om zo maar te zeggen. Die ouwe Dave zal zich ondertussen tien keer hebben omgedraaid in zijn graf. En vadertje Kruijff wentelt zich in zijn geld.

Slim is die Kruijff wel, dat moet Geert hem nageven. Och ja de verhalen waren die avond niet van de lucht geweest. Gekwiekst is hij wel. Eerst investeren in snelgroeiend hout, want een agrarische bestemming moest het wezen. Mooi bos om je eerste optrekje in te verschuilen. Voor ons een bungalow, voor hem een moderne boomhut. En dan dat hele plan van een dierentuin. Zoon Robert met connecties van hier tot Tokio. Kon vroeger al niet van de hamsters en konijnen afblijven. O ja, natuurlijk is er behoefte aan meer recreatie in de kop van Noord-Holland, natuurlijk kan er meer goede bouwgrond worden opgeofferd aan aanvoerwegen en parkeerplaatsen. En natuurlijk zitten we te wachten op honderdduizend passanten om een jongensdroom werkelijkheid te maken. De Fantast!  Daar is de Gemeente dus net niet ingetrapt.  Maar ja wie hoog speelt, haalt uiteindelijk toch de buit binnen. Die dierentuin is nu een landgoed geworden. En opdat wij daar straks de benen mogen strekken, mag Kruijff er drie kasten van huizen bouwen. Paar beestjes erbij voor de verstrooiing. Leuk voor bezoekers en vooral voor zoon Robert. Pluimgraeff op een lama, ja, ja. Nu de buit binnen is, zal hij gerust zijn best doen om de mensen zoveel mogelijk buiten te houden. Zie eerst maar eens de entree te vinden. Bij Zoutebier het pad op, dat moet je net weten. En na tweehonderd meter een fraai hek, als dat er tenminste vanaf kan. Als het even tegen zit, is de openstelling zo weer vergeten. Wat stoort zo'n olieboer zich nou aan het ambtenarenapparaat?

Geert ziet pas weer licht als de kofferbak wordt geopend. Stikdonker is het hoor achter in zo'n auto. Kunnen ze die weggekochte bouwvakkers niet een echte auto onder hun kont duwen? Fons is als eerste de bak uit en geeft hem een armpje. 'Kom op joh, volgende keer niet zoveel zuipen.' Oeps, een kegel heeft ie wel, of komt het van dat geschud. Nou niet meer zeuren, ze zijn er en daar gaat het toch om. Munt heeft ze tot het tweede landhuis gebracht. Het optrekje van Don Caljone zelf. Als je ervoor staat is het nog hoger dan gedacht. En dan moet het dak er nog op. 

Hiervandaan moeten ze het zelf uitzoeken. Camera's zijn er alleen bij de ingang, klote hek, en bij het oude huis van Dave. Het huis met de bomen zei Nel altijd. Toen al was ze gefascineerd door dit stukje niemandsland tussen het Lage Oude Veer en de Ewijcksvaart. En naar het schijnt zij niet alleen. Wie heeft er niet staan mijmeren. Met je pick-up door twee kilometer land naar je huis, met een bootje de brievenbus legen aan de overkant van de vaart, met je hond dwalen op je eigen land.

'Hoi,  ben je er wel helemaal bij.' Fons knipt met zijn vingers voor Geerts ogen. Ja, ja ik ben er. Waar gaan we nu eigenlijk heen. Fons moet nu toch ook wel bekennen dat de voorbereiding niet optimaal was. Terwijl ze zich nog oriënteren in de ruimte, duwt Munt hen een plattegrondje in de hand. 'En nu wegwezen' is zijn devies. Zelf pakt hij de gereedschapskist en verdwijnt in huis.

Veel tijd om na te denken is er niet. Munt is nog niet uit het zicht, of Geert voelt al een natte neus in zijn rug. Mijn god de lama's ... nu al. Hij draait zich om. O get, het is erger. Zijn ogen zoeken die van Fons. Als dit een lama is, dan is hij een schildpad. Nee deze dikhuid heeft meer weg van een reuzenzwijn. Zo'n geïmporteerde grazer maar dan met woeltanden, een gruffalo om zomaar te zeggen. Het beest blijft koel staan, zo ook Geert een Fons, helden op sokken. Maar als er meer gruffalo's verschijnen, deinzen ze toch achteruit.  En voor ze het in de gaten hebben staan ze met hun rug tegen een megavolière. In zijn verbeelding ziet Geert de megakippen al komen. De koppen in en weer uit, de snavels naar voor en weer naar achter. Hij draait zich naar de volière toe; schudt zijn hoofd. Geen vogel te bekennen, laat staan een kip. Hij voelt hoe Fons naar zijn hand reikt. De gruffalo's, wat doen ze... Hij keert zich weer om. Geen gruffalo 's, het zijn toch lama’s.. en ze spugen, ze spugen in zijn ogen.

Als hij zijn ogen weer opent , staat hij in het kippenhok. Geen Fons te bekennen. Maar nu zijn de bewoners wel thuis. Een nieuwsgierige kakketoe komt uit een kist. Een krantivoor schraapt zijn poten in de zwarte grond. Gaasgiertjes pieken over de rand van hun nest en de versneden eendagskuikens in de voerbak komen tot leven. Geert loopt met zijn rug langs het gaas, de dieren niet uit het oog verliezend. Tastend schuift hij voort, is er dan nergens een opening. Die gevleugelde vriend met zijn blauwe kop ziet er niet betrouwbaar uit. De tekening op zijn platte kop is alles behalve geruststellend. Geel is de kleur van gevaar, is het niet. Tjee, wat gaan die kryptomezen te keer. De kleinste keffers bijten het hardst. Dit moet niet lang meer duren. 

Geert heeft het nog niet gedacht of de grond verdwijnt onder zijn voeten. Zakt hij in de vette klei, of in een bodemloze put? Het weeë gevoel in zijn maag, duidt eerder op het laatste. Zijn maag keert om. Hij lijkt even het bewustzijn te verliezen.

Als hij boven zich een snoevend geluid hoort, waagt hij het door zijn oogharen te gluren. Een gehybridiseerde giraf staat in de ring met Dolly het schaap met vijf poten. Stier Herman is scheidsrechter.  Zal die Kruijff dan toch nog iets hebben opgestoken van zijn buren die sinds jaar en dag bloembollen en pootaardappelen veredelen. Geert Gierlings trekt even een grimas. Een blik in de toekomst. Wordt dit dierenpark straks nog de opvolger van Breezands Lentetuin? Plaatselijke attractie nummer 1? Hij ziet zich al lopen, met de vakjury langs de noviteiten. Beter gezegd de rariteiten. Volgens Van Loerop zitten de tulpen en de lelies nu ook in de hoek waar de klappen vallen. Dan kun je toch maar beter in de olie zijn. Letterlijk gesproken natuurlijk. Als Geert wat beter kijkt, ziet hij dat wat hij zo-even voor een boxring aanzag een omheind stuk weiland is. Via wat hekken steekt hij over het vrijland in.  De landhuizen en andere gebouwen zijn nu ver achter hem. Wat een opluchting en wat een ruimte.

Voorheen braakland, rietland, weiland en bouwland en nu ... een steppenachtig gebied dat zich uitstrekt Van Ewijcksluis. Kruijff geeft de grond terug aan de natuur. Zijn natuur. Dat wel. Dat het ondertussen weer op zijn Hollands wintert, kan de landlord ook niet helpen. Zichtbaar onbewogen loopt Geert de nandoe’s tegemoet. Dat die hier leven, dat weet ondertussen heel Anna Paulowna. Van die ontsnapte uilskuikens op je motorkap, dat kun je ook niet licht vergeten. Hij volgt een uitgesleten pad. In de exotische poep draaien Hollandse mestkevers zich nog eens om. Geert is in gedachten verzonken. Moet hij nu teruggaan of juist verder. Wacht er straks nog een auto op hem, of ontsnapt hij liever aan de achterkant van het landgoed via Van Ewijcksluis. De nandoes achterna? Ondanks de toenemende wind, bereikt hem van over het water het geluid van voorbijrazende auto's. Potentiële bezoekers. Straks komen hier de wandelpaden. Voor de volhouders, want veel beschutting is er niet. Maar waarom dit gedeelte inrichten, waarschijnlijk komt de eerder afgewezen ontsluitingsweg er toch wel. Don Caljone blijft toch niet zijn hele leven omrijden? De Van Ewijcksluis omzeilen?  Dat gehucht dat volgens burgemeester Penning nog liever onder een kaasstolp zit, dan dat het meewerkt aan de door Kruijff geplande opknapbeurt. 

Wat dacht je wat. Een avondje in Cafe De Brug is al bijna net zo leuk als een uit de hand gelopen verjaardag. Dorpsbewoners die in verzet gaan tegen een fraaie uitbreiding van de jachthaven, toeristenfaciliteiten, boothuizen, een recreatiestrand. Kruijff zag het wel zitten, hij wel. Platgooien die aardappel- en uienopslag van de ZAP en opruimen die corrupte manege van RAP. Zo’n honderd huizen erbij, verdubbeling van het dorp, en via deze woonwijk een weg naar het landgoed. Zo verdient Kruijff, of zijn het zijn zonen, er als projectontwikkelaar nog een zakcentje bij. Geert grijst: zal mij benieuwen hoelang de dorpsvereniging dit tegenhoudt?

Maar opgepast nu, waar is hij gebleven. Er lijkt hier geen dier meer te bekennen. Toch bekruipt hem een beangstigend gevoel. Alsof tientallen ogen hem bespieden. Met een ruk draait hij zich om. Regen en harde wind slaan hem in het gezicht. Het voelt als een klap, alsof hij zich uit een diepe slaap naar het bewustzijn worstelt. Nog niet helemaal zich zelf, ziet hij ze voorbij trekken. Fons die naar hem wuift vanaf de rug van een krullevaar. De pluimgraeff op zijn lama. Nee, tien pluimgraeffen op tien lama's. De heen-en-weerwolf op een pontje over de Ewijcksvaart. Fons die hem nu roept, aanspoort haast te maken. Munt is al over gezet. Waar was hij nu gebleven?

De gruffalo's staren hem aan. Schiet op, dit is echt. Geert reikt naar Fons. Valt voorover, broek nat, ligt daar als verlamd. Een gravik wiekt over hem heen. slaat zijn klauw uit en trekt hem omhoog.

‘He Geert, verdorie, kijk nu wat je doet. Komt om vier uur thuis, neemt nog een biertje en valt gewoon in slaap. En nu flikker je ook nog uit je stoel. Kijk nou. Je hebt het niet eens opgezopen.' Geert kijkt verdwaasd. Zijn biertje is gevallen, stuk, en hij er middenin. Broek nat, boeken verzopen. Nel hangt over hem heen. 'Kun je dan nooit normaal doen.' Meer woorden besteedt ze niet aan hem.  Maar goed ook. Mevrouw Helderder heeft de pee in en vertrekt. Precies wat hij nodig heeft.

Hoe laat is het? Acht uur. Wat had hij ook weer afsproken? O ja. Hij kon met vriend Fons mee, een klusje op Hoenderdaell. De nieuwe bestelbus van Munt inrijden en tegelijk een bestellinkje afleveren. Mooie kans om het landgoed te bezichtigen. Iedereen kijkt en iedereen praat, maar weinigen die het te zien krijgen. Volgens Munt zijn alle geruchten sowieso opgeklopte verhalen. En die Kruijffies? Aardige mensen, slimme ondernemers, meer niet.  Een beetje oliebaron mag toch wel een tuintje hebben. En natuurlijk een speeltuin voor zijn zoon. Pluimgraeff op een lama, ha, ha.

 

Marga van der Meer

Van Ewijckspad 39

1761 JN Van Ewijcksluis

0223-533723

 

Dit verhaal over het onlangs geopende landgoed Hoenderdaell is gebaseerd op louter geruchten en roddelpraat